Pudel toy

Pudel ma w sobie coś z dawnego dworu i coś z wiejskiej przystani. Zanim trafił do salonów, był psem wodnym: aportował z jezior i trzcinowisk, a gęste loki chroniły go przed chłodem wody. Francuzi, pod których patronatem jest dziś wzorzec, nazywają go caniche, od słowa oznaczającego kaczkę. Niemieckie Pudel wzięło się od pluskania w wodzie.

FCI opisuje rasę we wzorcu nr 172, w grupie IX, sekcji 2, i wyróżnia cztery odmiany wielkości: dużą, średnią, miniaturową i toy. Toy jest najmniejszy i mierzy od 24 do 28 cm w kłębie, z tolerancją jednego centymetra w dół. Wzorzec nie podaje wagi, ale dorosły pies tej wielkości waży zwykle około dwóch, trzech kilogramów.

Nie jest to jednak pudel w miniaturze w sensie ozdobnym. Ma ten sam umysł co jego więksi krewni, tę samą sprężystość ruchu i tę samą potrzebę bycia częścią ludzkiego dnia. Wszystko to mieści się w ciele, które bez trudu zmieściłoby się w torbie podróżnej.

Pudla poznaje się po sierści, zanim zobaczy się resztę. Włos jest gęsty, sprężysty i skręcony w drobne loki, które rosną bez przerwy i nie wypadają sezonowo, jak u psów z podszerstkiem. Wzorzec dopuszcza też szatę sznurową, ale w domach spotyka się ją rzadko. Niemal każdy pudel toy nosi loki.

Wzorzec FCI dopuszcza dziś zarówno umaszczenia jednolite, jak i wybrane umaszczenia dwu- i wielobarwne. Wśród jednolitych występują czarne, białe, brązowe, szare i płowe, a płowe obejmuje szeroki zakres od jasnego odcienia po czerwień i kolor morelowy.

Sylwetka jest harmonijna i zwarta, o proporcjach zbliżonych do kwadratu, szyja dumnie uniesiona, a krok lekki i sprężysty, jakby pies szedł na palcach. Ciemne, migdałowe oczy patrzą uważnie i trochę figlarnie. Strzyżenie z pomponami to tradycja ringu wystawowego. W domu pudel nosi zwykle krótkie, miękkie strzyżenie, które daje mu pluszowy wygląd i oszczędza opiekunowi codziennej walki z kołtunami.

Słowo teacup, czyli filiżanka, brzmi jak obietnica psa tak małego, że zmieściłby się w porcelanie. Warto wiedzieć, co naprawdę się za nim kryje, bo w Naomi’s taki pies nie jest ciekawostką z ogłoszenia. Jest członkiem rodziny i ojcem naszych szczeniąt.

Teacup nie jest osobną odmianą uznaną przez FCI. To potoczne, handlowe określenie wyjątkowo małych pudli, zwykle mniejszych i lżejszych od typowego pudla toy. Oficjalny wzorzec wyróżnia pudla toy, ale nie zna odmiany teacup, dlatego nie istnieje też jedna oficjalna granica wzrostu ani wagi, która definiowałaby tę nazwę. Nasz Mikki waży 1,7 kg.

Rozmiar ma tu znaczenie. U wyjątkowo małych szczeniąt margines bezpieczeństwa jest mniejszy: są bardziej narażone m.in. na hipoglikemię, urazy delikatnych kości czy problemy stomatologiczne. Dlatego wymagają szczególnie uważnej opieki, regularnego żywienia i bezpiecznego otoczenia, a także ludzi, którzy pamiętają, że pod nogami jest ktoś bardzo mały.

Jest też granica, której się trzymamy. Maleńki pies może być ojcem, ale maleńka suczka nie powinna być matką, bo ciąża i poród to dla tak drobnego ciała zbyt duże ryzyko. W naszej hodowli teacup jest wyłącznie ojcem, a matkami są suczki o zdrowej, pełnej wadze. Ostrożnie warto też podchodzić do ogłoszeń, które obiecują dorosłego psa wielkości filiżanki. Wagi dorosłego psa nie da się zagwarantować u ośmiotygodniowego szczenięcia. Można ją tylko uczciwie przewidzieć z wielkości rodziców.

Pudel myśli. To pierwsze, co zauważa każdy, kto spędził z nim choćby tydzień. Uczy się szybko i czyta ton głosu oraz nastrój domu. Pudel słynie z wyjątkowej zdolności uczenia się i współpracy z człowiekiem: w znanym rankingu Stanleya Corena, dotyczącym inteligencji użytkowej i posłuszeństwa, znalazł się na drugim miejscu, tuż za border collie. W małym ciele toya ta bystrość nie znika. Szuka po prostu zajęcia na mniejszej przestrzeni.

Jest radosny, żywy i bardzo przywiązany do swoich ludzi. Towarzyszy we wszystkim, od porannej kawy po wieczorny film, i źle znosi długie godziny w pustym mieszkaniu. U tak mądrego psa nuda szybko zamienia się w szczekanie albo w wymyślanie własnych, niekoniecznie pożądanych zabaw.

Wobec obcych bywa na początku powściągliwy, ale nie bojaźliwy. Najlepiej rozkwita przy łagodnym, konsekwentnym wychowaniu: krótkie ćwiczenia, nagroda, cierpliwość. Krzyk i presja działają odwrotnie, bo pudel zapamiętuje nie tylko polecenie, ale i emocję, z jaką je wypowiedziano.

Pudel toy odnajduje się wszędzie tam, gdzie ktoś na niego czeka: w miejskim mieszkaniu, u pary, u seniorów, w rodzinie z dziećmi, które rozumieją już, że trzykilogramowy pies to nie zabawka do noszenia. Nie potrzebuje ogrodu, żeby dobrze funkcjonować. Potrzebuje jednak codziennego ruchu, spacerów, zabawy i zajęcia dla głowy.

Często wybierają go osoby, którym przeszkadza psia sierść na kanapie, bo pudel nie linieje sezonowo i w domu zostaje jej niewiele. Nie istnieje jednak pies całkowicie hipoalergiczny. Alergię wywołują także białka śliny i naskórka, a reakcja zawsze jest sprawą indywidualną.

Uczciwie trzeba też powiedzieć, dla kogo pudel toy nie jest. Nie dla domu, który pustoszeje na dziesięć godzin dziennie. Nie dla kogoś, kto liczy na psa bezobsługowego, bo loki wymagają systematycznej pracy. I nie dla rodziny z bardzo małymi dziećmi, jeśli w grę wchodzi teacup, bo taki pies jest zbyt kruchy na nieuważną zabawę.

Loki pudla są jednocześnie jego urokiem i zobowiązaniem. Martwy włos nie wypada, tylko zostaje uwięziony w skręcie, dlatego sierść trzeba rozczesywać kilka razy w tygodniu szczotką pudlówką i metalowym grzebieniem, aż do samej skóry. Przeczesanie samego wierzchu daje pozór porządku, pod którym rosną kołtuny.

Co cztery do sześciu tygodni pudel potrzebuje groomera: strzyżenia, kąpieli i suszenia, które rozprostowuje i układa włos. Warto oswajać z tym szczenię od pierwszych miesięcy, żeby suszarka i stół groomerski kojarzyły mu się ze spokojem, a nie ze stresem.

Reszta pielęgnacji jest drobna, ale regularna. Uszy trzeba regularnie kontrolować i utrzymywać w czystości, zwracając uwagę na zaczerwienienie, nieprzyjemny zapach lub nadmiar wydzieliny. Sposób pielęgnacji włosa w okolicy kanału słuchowego najlepiej dobrać indywidualnie do psa. Pazury skraca się co kilka tygodni, a zęby czyści od szczenięcia, bo u małych psów kamień odkłada się zaskakująco szybko. U jasnych pudli do codziennej rutyny dochodzi przemywanie okolic oczu.

Pudel należy do ras długowiecznych i przy dobrej opiece często towarzyszy rodzinie przez kilkanaście lat. Długie życie trzeba jednak wspierać od początku, wiedząc, na co rasa bywa podatna.

Do problemów zdrowotnych spotykanych u małych pudli należą m.in. luksacja rzepki, choroby oczu oraz niektóre schorzenia ortopedyczne, w tym choroba Legga-Calvégo-Perthesa. Pudle mogą też dziedziczyć postępujący zanik siatkówki (prcd-PRA), dla którego istnieje test genetyczny. Przy wyborze hodowli warto pytać nie tylko o test DNA w kierunku prcd-PRA, ale również o badanie oczu oraz ocenę rzepek u psów hodowlanych. Do tego dochodzą kłopoty z zębami, typowe dla psów miniaturowych, a u najmniejszych szczeniąt ryzyko hipoglikemii.

Żywienie jest częścią zdrowia, a nie osobnym tematem. Mały pies ma szybki metabolizm i niewielkie zapasy, dlatego szczenię je kilka razy dziennie, a dorosły pies dostaje karmę o drobnej granulce, w odmierzonych porcjach. Przy wadze dwóch, trzech kilogramów każde dodatkowe sto gramów obciąża kolana, które i tak bywają słabym punktem rasy.

W naszym domu pudel nie jest rasą z katalogu, tylko Mikkim: naszym reproduktorem, domownikiem i najmniejszym psem w rodzinie. Mieszka z nami, a nie w kojcu, tak jak wszystkie nasze psy.

Mikki jest ojcem naszych szczeniąt Maltipoo, w których łączą się cechy pudla i maltańczyka. Wnosi do miotów swoje geny pudla, jednak wygląd, struktura sierści, wielkość i temperament każdego szczenięcia są indywidualne i mogą różnić się nawet w obrębie jednego miotu. Jego niewielki rozmiar pozwala nam prowadzić mioty drobnych Maltipoo bez odwracania zasady, o której pisaliśmy wyżej: matkami są zawsze suczki o zdrowej, pełnej wadze.

Jego profil znajdziesz niżej, wśród naszych psów hodowlanych. Jeśli chcesz wiedzieć, ile pudla jest w Maltipoo i czego się po nim spodziewać, zajrzyj na stronę o Maltipoo albo po prostu zapytaj nas o konkretny miot.